Udhëto për të lexuar, lexo për tu frymëzuar!

Udhëto për të lexuar, lexo për tu frymëzuar!

Nada Dosti

E kush nuk i dashuron stacionet e trenit. Gjithmonë fshehin një lloj romanticiteti dhe misteri. Sa të mistershëm aq dhe të trishtë. Rrugëtim me tren do të thotë valixhe, nostalgji, melankoni, ndarje, lamtumira që të çojnë në epoka të lashta. S’di pse kur mendoj për “nisje”, “fillim nga e para” dhe ndarje më shkon mendja tek aeroportet. Ndoshta sepse janë simbol udhëtimesh me distanca gjigante.
Treni im i sotshëm duket pikërisht si një kabinë aeroplani dhe jo si ato kabinat e vockla të trenave të hekurudhës shqiptare të rrugës Durrës-Fier që bënim dy herë në vit kur isha e vogël. Ky vagoni nuk ka romanticitetin që shoqëronte udhëtimin me tren përgjatë Anglisë në “Gruaja me të bardha”, as misterin e trenit në romanin “Vrasje në Orient-Express” të Agatha Christie dhe aq më tepër i frikshëm dhe intrigant si treni i apokalipsit në filmin Snowpiercer. Nuk është as i llojit vintage si treni i fëmijërisë time që të dehte me atë çuf-çufin që përsëritej në pambarim deri sa kthehej në një refren mistik, i cili të shoqëron gjatë gjithë jetës kur shikon apo thjesht kur mendon për një tren.

Megjithatë stacionet e trenit mbeten një mrekulli që nga stolat e pritjes deri tek platforma e nisjes pranë binarëve. Shkon me dëshire të madhe, me qefin për të eksploruar një qytet të ri dhe për të ndërmarrë një aventurë të re, e megjithatë seç të kaplon një trishtim. Një ankth për të kaluarën dhe për atë që ke lën pas. Një nostalgji për gjithçka që po të pret aty dhe që teorikisht nuk je duke e braktisur as duke i thënë lamtumirë por thjeshtë po shkëputesh për disa ditë. E megjithatë stacionat e trenit e kanë këtë fuqi magjike.

Udhëtimet me tren janë një frymëzim për të lexuar. Përndryshe nga udhëtimet me avion ku njoftimet në autoparlant, stjuardesat që përshkojnë koridorin disa herë, udhëzimet për të mbyllur dritaren, lidhur rripin e sigurimit, ndonjë foshnjë që qanë aty pranë, ushqimi që vjen, lista me filma të dubluar që të ftojnë t’u shikosh të paktën trailer-in e shumë hutime të tjera nuk të lënë të përqendrohesh. Akoma më keq kur turbullirat nuk të lejojnë të mbash përbri një gotë çaj, një element i pashmangshëm që duhet të shoqërojë çdo lexim. Apo përkundër udhëtimeve me autobus ku edhe pse ke zgjedhur kompaninë më të mirë të mundshme prap nuk do gjesh rehati: sedilja jokomode, fatkeqësia e të rënit për pjesë të ndonjë pasagjeri të besdisshëm në sediljen pranë. Pa përmendur problemet me infrastrukturën apo marramendja e shkronjave që vallëzojnë dhe dhimbja e kokës që të kaplon kur mban një libër përpara.

Në tren nuk je i ekspozuar ndaj shpërqëndrimeve. Mund të pushosh sytë herë pas here nga dritarja ku panorama rrëshqet ngadalë nën valët tundëse të shinave të trenit gjatë takim-ndarjes me binarët.
Të udhëtosh të premten është gjithashtu një bekim më vete: të jep një ndjesi rimbushje me energji dhe shprese për një fundjavë aktive. Dihet: çdo gjë fillon me një udhëtim, vetë udhëtimi është shpresë për një të ardhme më të mirë, një nisëm të re apo një botë të re ashtu si vetë udhëtimi i jetës.

Një tjetër mrekulli është kombinimi i udhëtimit me tren me stinën e vjeshtës. Bëhet fjalë për një vallëzim marramendës nën tonalitetet e të gjelbrës së errët, portokallisë, bezhës, vishjes dhe bordosë që të trullosin shikimin dhe mendjen. Nuk do kishte të njëjtin lezet udhëtimi në pranverë apo verë, dhe nuk do ishtë aspak tërheqëse të shikoje vendin mbuluar me të bardha në dimrin tipik, i ftohti i të cilit parë nga një dritare treni të kaplon dhe shpirtin.

Në vend të çuuf çuuuf-it klasik një sinjal kompjuterik lajmëron se kemi mbërritur në qytetin e destinacionit.

Shto koment

Email-i juaj nuk do të publikohet. Fushat e detyrueshme janë të shënuara me *